Malowanie elewacji Oława

Decyduje mikroklimat doliny rzecznej: wysoka wilgotność względna powietrza, częste mgły w chłodniejszych miesiącach i wolniejsze wysychanie fasady po opadach tworzą warunki idealne dla glonów i mchów. Najszybciej zarastają ściany północne, dolne partie fasady oraz miejsca pod okapem i przy nasadzeniach. Samo przemalowanie nic nie daje, bo zarodniki pozostają w porach tynku. Konieczne jest mycie ciśnieniowe, zastosowanie preparatu biobójczego z czasem oddziaływania i dopiero potem farba z dodatkami przeciwporostowymi.

Nie przed ustaleniem przyczyny wilgoci, bo każda powłoka położona na wilgotnym cokole odpryśnie po pierwszej zimie. W oławskich budynkach położonych nisko przyczyną bywa podciąganie kapilarne przy braku sprawnej izolacji, ale równie często jest to brak opaski wokół budynku i woda odbijająca się od gruntu. Sprawdzamy stan opaski, spadki terenu i odprowadzenie wody z rynien. Dopiero po usunięciu przyczyny i wyschnięciu cokołu malowanie ma sens.

W tutejszych warunkach mniej, niż wynikałoby z długości sezonu, i dlatego w harmonogramie zawsze zakładamy zapas. Malować można przy temperaturze utrzymującej się przez całą dobę mniej więcej między pięcioma a dwudziestoma pięcioma stopniami, bez opadów w ciągu kolejnej doby i bez porannej rosy na fasadzie. W dolinie rzek rosa utrzymuje się dłużej i schodzi później, co skraca dzień roboczy. Praktycznie oznacza to, że przy typowym domu doliczamy kilka dni rezerwy na pogodę.

Farby silikonowe są w tych warunkach najlepszym wyborem spośród powłok dyspersyjnych, ponieważ mają wysoką paroprzepuszczalność przy jednoczesnej hydrofobowości powierzchni — woda spływa, a para wodna z przegrody może odparować. Ich gładka struktura utrudnia też osadzanie się zanieczyszczeń i zarodników. Na podłożach mineralnych, na przykład po renowacji tynku, stosujemy natomiast farby silikatowe o jeszcze wyższej paroprzepuszczalności. Rodzaj farby dobieramy zawsze po ustaleniu, jaki tynk znajduje się na ścianie.